Lellens en omstreken, 1905
Willem Kooistra wijst vanuit het raam van zijn woonkamer: ‘Kijk, daar naast het kerkje staat mijn geboortehuis. En die boerderij is van mijn vader, daar werken we. En iets verderop wonen mijn oom en tante.’ De Kooistra’s zijn vergroeid met het dorpje Lellens, nauwelijks honderd inwoners en een vrij hechte gemeenschap. Een dorp waar, bij gebrek aan daadkracht bij de instanties, de inwoners zelf een houten kerktoren bouwden en plaatsten.
Het gezin woont midden in de weilanden, op een paar honderd meter van Lellens. Nergens huizen rondom. Er zijn ramen op alle richtingen, zonder gordijnen, zodat je overal ver kunt kijken. Aafke: ‘Je kunt de seizoenen hier zien wisselen, je krijgt alles mee.’ Willem: ‘ja die weidsheid, dat is de schoonheid van het land hier, daar hou ik van.’ Aafke: ‘Gaan we op vakantie naar de bossen dan is hij altijd op zoek naar de verte, zodat ‘je wat kan zien’. Af en toe plant Willem wat bomen bij de boerderij, maar ‘niet teveel, hoor’: hij houdt toch het meest van ruim zicht.
Aafke komt ook van een boerenbedrijf, richting Bedum en feitelijk maar een paar kilometer verderop. Ze hebben vier kinderen, de jongste is net 1. Ze zijn een jaar eerder uit Ten Post hiernaartoe verhuisd, en erg blij met hun nieuwe plek.
Hoewel we alle vier Groningse wortels hebben, vindt het gesprek plaats in het Nederlands. Willem spreekt wel een ‘soort van’ Gronings met zijn familie. ‘Laatst waren we bij een leverancier met een kennis van elders. Later zei die: Man wat mompelden jullie toch wat af. Snapten jullie mekaar nou? Dus kunt je taaltje zelf wel ABN vinden maar dat is het dus niet helemaal’, lacht Willem.
Samen met zijn vader heeft Willem een melkveebedrijf van ruim 100 hectare. Willem is de vijfde generatie Kooistra die boert op het vroegere borgterrein van Lellens. Zijn ouders wonen in het vroegere koetshuis van de borg, die eind 19e eeuw werd afgebroken. De eerste Kooistra kwam er ooit wonen als koetsier van de borgheren.
Met de kinderen lopen ze weleens even het land in. Maar echt wandelen doen ze niet: ‘Ik krijg beweging genoeg’. Over wandelpaden over zijn land heeft Willem gemengde gevoelens: ‘hier bij ons achter in het land komt nooit iemand. Dan krijg je toch mooi veel dieren, er is niets wat verstoort.’ Maar als je het goed regelt kan het wel, een wandelroute hier en daar. Zo werkt hij mee aan een pad door het land dat bij Woldwijk hoort, waar Willem een van de pachters is.